Φλάουτο

Το φλάουτο (πλαγίαυλος) είναι ένας κυλινδρικός σωλήνας μήκους περίπου 67-68 εκατοστά με κεφαλή παραβολικής διάτρησης και βελτιωμένα κλειδιά που καλύπτουν τις απομακρυσμένες οπές.

Το σημερινό φλάουτο είναι αποτέλεσμα βελτιώσεων και τελειοποιήσεων που έγιναν στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα από τον Th. Boehm (1794-1881). Το αρχικά ξύλινο αυτό όργανο κατασκευαζόταν κάποια εποχή από ελεφαντόδοντο ακόμη και από γυαλί. Από τις αρχές του 20ου αιώνα κατασκευάζονται οι πλαγίαυλοι από μέταλλο (σύγχρονο σπαστό φλάουτο) - κάποια μοντέλα δε είναι ασημένια ή χρυσά!

Χωρίζεται σε τρία τμήματα:

1. Την κεφαλή: Καλύπτει το 1/3 του μήκους του οργάνου, κωνικά στρογγυλοποιημένη κι έχει στο πλάι της ένα άνοιγμα με στήριγμα για τα χείλη.
2. Το μεσαίο τμήμα: είναι ένα κυλινδρικός σωλήνας που έχει τις οπές και τους μηχανισμούς που τις ανοιγοκλείνουν για την παραγωγή των φθόγγων.
3. Το κάτω άκρο ή πόδι: είναι ένας μικρός σωλήνας που έχει το μηχανισμό για την παραγωγή των πιο χαμηλών φθόγγων του οργάνου.

 

Έκταση οργάνου

Το μέρος του φλάουτου γράφεται στο κλειδί του σολ, είναι το υψηλότερο των ξύλινων πνευστών (με εξαίρεση το piccolo, το οποίο δεν συμπεριλαμβάνεται πάντα στην ορχήστρα) και η έκταση του είναι:

Φωτογραφίες

Ηχητικά Αποσπάσματα

G. Faure Fantasy for Flute and Chamber Orchestra

J.S. Bach: Σονάτα για φλάουτο, BWV 1035

Άλλα προτεινόμενα έργα

J.S. Bach: Σουίτα για ορχήστρα, BWV 1067.

W.A. Mozart: Δεύτερο κοντσέρτο για φλάουτο/όμποε, KV 313, απόσπ. β' μέρους

J. Haydn: Κοντσέρτο για φλάουτο και ορχήστρα σε ρε ματζόρε., απόσπ. γ' μέρους.

J. S. Bach Suite No. 2

W.A. Mozart:Κοντσέρτο για φλάουτο σε D μαντζόρε.

Ed.Grieg: Peer Gynt, Σουίτα για ορχήστρα αρ1, ερ.46, Αυγή.